Ադրբեջանական բենզինը՝ որպես ազգային հանրաքվե
Հայաստանը, որը վերջին տարիներին ադրբեջանական ագրեսիայի հետևանքով կորցրեց հազարավոր կյանքեր և տարածքներ, այսօր ներկրում է բենզին Ադրբեջանից։ Սա ոչ թե սովորական տնտեսական գործարք է, այլ ազգային արժանապատվության և հասարակական կեցվածքի հարց։
Այս իրադարձությունը, որը Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը փորձում է ներկայացնել որպես խաղաղության, էժանության և դիվերսիֆիկացիայի հաջողություն, իրականում հասարակության առջև դնում է հստակ հարցում։ Ի՞նչ է մեր հասարակությունը՝ ի վիճակի՞ է կազմակերպված «ՈՉ» ասելու, թե՞ մերժումը դարձել է անհնար։
Ադրբեջանական բենզինը գնելը բարոյական-էթիկական խնդիր է։ Ինչպե՞ս կարող ենք մերժել այն երկրի ապրանքը, որը ոչնչացրել է մեր հայրենիքի մի մասը, որը ցմահ ազատազրկում է պահանջում մեր ռազմագերիներից, որը ցանցային հարձակումներով ոչնչացնում է մեր քաղաքներն ու գյուղերը, և որի ապագա ծրագրերում մտնում է Սևանը «Գյոյչա» լիճ դարձնելու և հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիներին մեր հողին տեղափոխելու նպատակը։
Սա պարզ բան է, բայց դրա ընկալումը և հասարակական վարքագծի ձևավորումը պահանջում են քաղաքական ուժերի ակտիվ ջանքեր։ Պետք է պարզապես ցույց տալ կապը՝ Մայր Աթոռի պաշտպանությունը և ադրբեջանական բենզինի մերժումը նույն շղթայի տարբեր կապակցված օղակներ են։
Այս հարցումը հանրաքվե է։ Եթե մենք այս պարզ բանը չհասկանանք և չարենք, վաղը մեզ ամեն ինչ կպարտադրեն՝ սիրուն փաթեթավորմամբ։ Ադրբեջանական բենզինի մերժումը քաղաքացիական կեցվածք է, ազգային արժանապատվության ցուցադրում։
Այսպիսի մերժումների պատմությունը հարուստ է։ Բոյկոտներ են եղել ապարտեիդի ռեժիմի դեմ, իսրայելական արտադրանքի դեմ, թուրքական ապրանքների դեմ, և այլն։ Սփյուռքի հայերը տարիներ շարունակ բոյկոտում են Լուկոյլի բենզալցակայանները՝ ոչ թե պարզապես ֆինանսական շահույթից խուսափելու համար, այլ՝ ոչ թե իրենց գումարով զինելու Ադրբեջանը։
Այս ամենը պահանջում է քաղաքական առաջնորդություն, որը կարող է կապել իրերը և ձևավորել հասարակության հավաքական վարքագիծը։ Եթե մենք այս հարցումը չլուծենք, մեզ ոչ միայն դաշնակիցները չեն հարգի, այլև մեր թշնամիները մեզ կամոք կամայեն։ Մենք ինքներս մեզ կամայենք։
