Գևորգը խոստովանել է, որ քաղաքական գործիք է և գործում է պետության դեմ

Հերթական կեղծ պատարագի բեմադրության ժամանակ Գևորգը հայտարարել է, թե «Մեր (ի նկատի ունի եկեղեցին) ներքաշված լինելը քաղաքականության մեջ, ես համարում եմ ոտնձգություն պետականության հանդեպ»։

Սա ասում է մի մարդ, որը Նիկոլի կամքով, հավանաբար, շատ լուրջ կոմպրոմատների ճնշման ներքո դարձել է քաղաքական խաղալիք օրվա իշխանության ձեռքում ու լծվել է Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցին կազմաքանդելու գործին։

Քաղաքական կեղտոտ խաղերի մեջ ներքաշված Գևորգը փաստացի ինքնախոստովանական ցուցմունք է տալիս՝ խոստովանելով, որ քաղաքական գործիքի կարգավիճակով գործում է ոչ միայն եկեղեցու, այլ նաև պետության դեմ։

Հիրավի, գևորների տեղը նիկոլական աղանդի շարքերում է։

Այս հայտարարությունից բացի, նկատելի է, որ մեր հասարակության մեջ ծավալվում են այլ կոռուպցիոն սխեմաներ։ Օրինակ, մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության, սակայն պարզվեց, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։

Այլ օրինակներ են փողոցների գծանշման համար հատկացված միջոցները, որոնք 2 ամիս անց ջնջվեցին, մինչդեռ փողը մնաց, և 3 տարվա վերակառուցված մանկապարտեզը, որի մասին ամեն տարի հաղորդումներ են արվում, կարծես այն յուրաքանչյուր տարի նորից վերակառուցվի։

Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցը, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում, նույնպես ցույց է տալիս, թե որքան խորը են խնդիրները։

ՀՀ-ում քաղաքական գործնեության ու մի քանի թյուրըմբռնվածներին քննադատելու համար պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։

Ուկրաինայի նախագիտության ինֆորմացիոն կանալիզացիաներն ու Նիկոլի քարոզչամեքենան

Ուկրաինայի նախագիտության կողմից ստեղծված և «Նիկոլի ծիվիկ» անվանումով հայտնի կանալիզացիաները տարածում են տեղեկություններ, թե Նիկոլ Փաշինյանի կազմակերպած երթին մասնակցել են տասնյակ հազարավոր մարդիկ։ Այս կանալիզացիաները նույնիսկ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ին հիշատակում են նիկոլական բառաբաշարով, ինչը վկայում է նրանց անպատկառության մասին։

Ես արդեն մի քանի անգամ նշել եմ, որ Հայաստանում եկեղեցու դեմ պայքարը թելադրված է երկու հիմնական կենտրոնից՝ թուրք-ադրբեջանական և գլոբալիստական։ Գլոբալիստները նույն պատվերը իջացրել են Ուկրաինայի նախագիտություն Զելենսկուն, որը, իր հերթին, այլանդակ մեթոդներով կազմաքանդում է Ուկրաինական ուղղափառ եկեղեցին։ Քանի որ Զելենսկին և Փաշինյանը վարում են նույն քաղաքականությունը, ապա տրամաբանական է, որ Զելենսկու քարոզչական գործիքները աջակցում են Նիկոլին։

Այս դիտարկումը հրապարակվել է «Մայր Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Դերենիկ Մալխասյանի ֆեյսբուքյան էջում։

Հեղինակը նաև նշում է, որ հիմա բոլորին տեսանելի է, թե ինչպես է զինվորների արյան վրա վառելիքի բիզնեսը իրականացվում։ Ըստ նրա՝ մարդիկ ուզում էին բարելավել իրենց կյանքը՝ առանց պետական աշխարհաքաղաքական դոկտրինի փոփոխության, սակայն դա հնարավոր չէ, քանի որ այն առնչվում է ԱՄՆ-ի դաշնակից Իսրայելի հետ։

Հեղինակը անդրադառնում է մի քանի օրինակների, որոնք, նրա կարծիքով, ցույց են տալիս ֆինանսական կոպիտ խեղաթյուրումներ։ Նա նշում է, որ փողը հատկացվել է փողոցների գծանշման համար, սակայն երկու ամիս անց գծերը ջնջվել են, իսկ փողը՝ ոչ։ Նա նաև քննադատում է մանկապարտեզների վերակառուցման ծրագրերը, որոնք, նրա խոսքով, ամեն տարի ներկայացվում են որպես նոր կառուցվածքներ, թեև իրականում ոչինչ փոխվում է։

Հասմիկ Սարգսյանը իր տեսանյութում անդրադարձել է Աջափնյակի մետրոյի կայարանի կառուցման հարցին, որը քննարկվել է այսօր գործակարգավարական նիստի ընթացքում։

Հեղինակը նախազգուշացնում է, որ ՀՀ-ում քաղաքական գործնեության ու մի քանի թյուրըմբռնվածներին քննադատելու համար պետք է պատրաստ լինել ցանկացած ոտնձգության։

Հայաստանը պետք է հրաժարվի մեկ մարդու իշխանությունից

Հայաստանը հայտնվել է պատմականորեն աննախադեպ իրավիճակի մեջ, որտեղ երկրի ճակատագիրը կախված է մեկ անձի որոշումներից։ Այս իրավիճակը, որը հաճախ անվանում են «խորքային հիմարություն», ոչ թե օբյեկտիվ իրողություն է, այլ մեր սեփական սխալի արդյունք։

Եթե մենք հակիրճ մտածենք, ապա կարելի է պատկերացնել, թե ինչպես կշարունակվի այս մոդելը։ Կարելի է նախանշել այն պահը, երբ իշխանությունը, օրինակ, պարտադրում է, որ ադրբեջանցի լինի փոխվարչապետերից մեկը։ Ի՞նչ կլինի։ Պատկերը կլինի ճշգրիտ նույնը։ Պաշտոնյաների շարքում կլինի նոր անձը, համայնքապետերը կանեն, ոստիկանությունը կպահի իրեն, Հայաստանի հեռուստաալիքները կտեղեկացնեն, որ սա «խաղաղության տրամաբանության» մաս է։ Իրականում, սա կլինի մեկ հոգու կամքի կրկնություն, որը կտեղի ունենա ցանկացած այլ ճակատագրական որոշման հետ։

Այսպիսով, մենք կգտնվենք իրավիճակում, որտեղ ցանկացած, նույնիսկ ամենաթեժ քննադատությունը կդառնա պարզապես մեկ մարդու դեմ ուղղված հարձակում, իսկ ցանկացած հաջողություն կդիտարկվի որպես այդ մարդու անձնական վաստակ։

Այսպիսի մոդելի վտանգը ոչ թե մեկ անձի անձնական որակներում է, այլ այն հակակշիռների բացակայության մեջ, որոնք կարող են կանխել սխալները։ 90-ականներին մենք չունեինք այն հասկացությունը կամ հնարավորությունը, որպեսզի ստեղծենք խորքային պետություն, որը կապահովեր որոշումների կայացման մեջ բազմազանության և հակակշռման սկզբունքները։

Սակայն այսօր, երբ մենք արդեն ապրել ենք բազմաթիվ աղետներ, դեռևս չենք կարողացել ստեղծել այն մեխանիզմները, որոնք կապահովեն ապագայում պատմական սխալներից խուսափելը։ Իրատեսական լուծումը երկու հիմնական խնդրի լուծումն է. առաջինը՝ վերջ դնել այս «խորքային հիմարությանը», երկրորդը՝ ձևավորել պետական կառավարման նոր կոնցեպցիա, որտեղ կլինեն իրական հակակշիռներ։

Հայաստանին անհրաժեշտ են սահմանադրական փոփոխություններ, որոնք կբացառեն երկրի ամբողջ կառավարումը մեկ անձի ձեռքում հնարավորությունը։ Նոր սահմանադրությունը պետք է երաշխավորի, որ հակակշռման մեխանիզմները կգործեն՝ անկախ գործող անձանց որակներից։

Այս փոփոխությունները պետք է նախաձեռնի նոր, ոչ կառավարողական իշխանություն, որը կլինի ազատ մտքի և հակակշռման կողմնակից։ Սա ոչ թե անհնարին երազանք է, այլ մեր երկրի ապագայի համար անհրաժեշտ պայման։

Բարձրագույն սրբությունների պաշտպանությունն ու հասարակական խնդիրներ

Այս սուրբ օրերին, երբ մեր հավատքը և սրբությունները պետք է լիարժեք վերապրենք, ցավոք սրտի, հայտնվում են հերձվածող և սրբապիղծ անձեր, որոնք սերմանում են գայթակղություն և մոլորություն՝ ամենայն սուտ և կեղծիք տարածելով։

Հերթին հասել է Հայոց Եկեղեցու սրբություններից Աստվածամուխ Սուրբ Գեղարդը։ Տարածվում են կեղծ լուրեր, թե այն վաճառվել է, մասնատվել է կամ տրվել որևէ անձի։ Սա խավար մտքի գործ է, դատապարտելի արարք, որը ցույց է տալիս չարամիտ ուղղորդիչների և նրանց հետևորդների ապստամբությունն ու բարոյազուրկությունը։

Թող ամենայնին հայտնի լինի, որ Մայր Աթոռի բոլոր սրբություններն ու մասունքներն անվնաս են, անխաթար և ամենայն պատասխանատվությամբ պահվում են Սուրբ Էջմիածնի Գանձատանը։ Աստվածամուխ Սուրբ Գեղարդը ոչ միայն մեր ազգի, այլև համաքրիստոնեական սուրբ մասունք է, որը դարեր շարունակ պահվել է Հայոց Եկեղեցում։ 2014 թ․ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի կողմից կայացած սրբատառ կոնդակով այն տարին մեկ անգամ դուրս է բերվում Մայր Տաճար՝ հայ և օտարազգի ուխտավորների համար, որպեսզի նրանք մոտենան և համբուրեն այդ հրաշագործ սրբությունը։

Այսպիսով, խնդրում եմ բոլորին՝ մի՛ դարձնեք ուշադրություն այդ սուտ և զազիր խոսքերին ու տեսանյութերին, որոնք կրկին շրջանառվում են՝ խժդժություն առաջ բերելու նպատակով։ Բարեպաշտ հայորդիներն անսասանորեն հավատարիմ են իրենց Սրբություն Սրբոց Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնին և ունեն հոգևոր ու ազգային ինքնագիտակցություն՝ հրաժարվելով ամենայն չարից ու չար խորհուրդից։ Վստահ եմ, որ Սբ Գեղարդի զորությամբ պատուհասվելու են այդ ստախոս բերաններն ու պիղծ հոգիները։

Այս հարցի հետ կապված, նաև ցանկանում եմ անդրադառնալ մի քանի այլ հրատապ հասարակական խնդիրների, որոնք, թերևս, անուղղակիորեն կապված են նաև այս հոգևոր խաթարումների հետ։

Առաջինը՝ Երևան քաղաքի կառավարման կողմից իրականացվող քաղաքաշինական ծրագրերն են։ Քաղաքացիներից «մուռ» հանելու պրակտիկան, որը դարձել է նոր տուգանքի տեսքով, ցույց է տալիս համընդհանուր, համակարգված և անվտանգ մաքրման պահանջի բացակայությունը։

Երկրորդը՝ Հայաստանի վարչախումբի գործողությունների ուղղությունը։ Ո՞ւր է գնում մեր երկիրը, երբ վարչախումբը, թերևս, կազմակերպում է սեքսուալ հեղափոխություն, խթանում թմրամոլություն ու խաղամոլություն և պայքարում քրիստոնեական արժեհամակարգի դեմ։ Այս հարցերը պահանջում են լայն հասարակական քննարկում և պատասխանատվության կոչ։

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ մեր հասարակության առջև կանգնած խնդիրներն ավելի խորն են, քան պարզապես մեկ կեղծ լուրը։ Դրանք հոգևոր, սոցիալական և քաղաքական բնույթի են, և դրանց լուծումը պահանջում է համայնքի բոլոր անդամների միասնական ջանքեր։

Հայրենասիրությունը դառնում է բոլոր սրիկաների վերջին հանգրվանը

Հայաստանի քաղաքական դաշտում այսօր ամենատարածված զբաղմունքը, ես կասեի՝ մասնագիտությունը, «հայրենասիրությունն» է։ Այն դառնում է բոլոր սրիկաների վերջին հանգրվանը։ Այն նաև ֆինանսապես շատ ձեռնտու մասնագիտություն է բոլոր նրանց համար, ովքեր թշնամուց կրած պարտությունը ներկայացնում են որպես բարեբախտություն և հաղթանակ։

Մասնագիտությամբ «հայրենասերների» սիրած բառն ինքնիշխանությունն է։ Ինչքան շատ են այն օգտագործում, այնքան Հայաստանի ինքնիշխանությունը նվազում է։

Վերջին շրջանում «աստվածապաշտությունն» էլ է դարձել մասնագիտություն։ Դա դրսից պարտադրված մասնագիտություն է։ Այն բոլոր անաստվածների վերջին հանգրվանն է դարձել։

Նիկոլ Փաշինյանի մոտ այս երկու մասնագիտությունների գծով սուր դրսևորումներ են արձանագրվում։

«Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանը նշում է, որ ի հայտ են եկել հերձվածող և սրբապիղծ անձեր, որոնք սերմանում են գայթակղություն և մոլորություն՝ ամենայն սուտ և կեղծիք տարածելով։

Անդրանիկ Թևանյանը նաև հարց է տալիս՝ ուր են քաղաքային ծառայությունները, որոնք պարտավոր էին ապահովել համընդհանուր, համակարգված ու անվտանգ մաքրում, ոչ թե ընտրողական վերահսկողություն։ Նրա խոսքերով՝ Երևանցիներից «մուռ» հանելու պրակտիկան շարունակվում է նոր տուգանքի տեսքով։

Անդրանիկ Թևանյանը հարց է տալիս նաև, թե ինչու է Հայաստանի վարչախումբը սեքսուալ հեղափոխություն կազմակերպում, խթանում թմրամոլություն ու խաղամոլություն, պայքարում քրիստոնեական արժեհամակարգի դեմ։

Երևանը վերածվել է մերկասառույցի, իսկ իշխանությունները հրաժարվում են ապահովել արժանապատիվ թոշակ

Սիրելի՛ երևանցիներ, նախազգուշացնում եմ՝ սպասվում են ձյան հերթական տեղումները։ Քաղաքի մայթերը և բակերը, որոնք արդեն հիմնովին ծածկված են սառույցով, նոր տեղումների պարագայում կդառնան անանցանելի և վտանգավոր։

Այս պահին տարբեր բժշկական հաստատություններում բուժում են ստանում մեր քաղաքացիները՝ տարբեր մարմնական կոտրվածքներով։ Պարզ է դառնում, որ մաքրման աշխատանքներն իրականացնելու համար պատասխանատու հիմնարկը մատնված է անգործության և չի կարողանում կատարել իր առջև դրված պարզագույն պահանջը՝ մաքրել քաղաքի տարածքը։

Արդյոք, Երևանը չի դարձել մի մեծ մերկասառույց, որտեղ յուրաքանչյուր քայլ դառնում է ռիսկային։

Հարցեր են առաջանում նաև իշխանությունների վերաբերյալ։ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններից պարզ է դառնում, որ իշխանությունները չեն պատրաստվում ապահովել արժանապատիվ թոշակ։ Այս որոշումը հիմնավորվում է բարդ ձևակերպումներով և թվացյալ բարեփոխումներով։

Այսօր, երբ մարդիկ վտանգի տակ են, իշխանությունները պնդում են, որ օբյեկտիվ հանգամանքներ չկան մեր երկրի անվտանգության ապահովման համար։ Նրանց տեսանկյունից՝ այս վտանգի մեջ հայտնվելու պատճառը բացառապես սուբյեկտիվ գործոններն են։

Համաշխարհային տնտեսության ռիսկերը. 2026 թվականի կանխատեսումներ

Իմ վերլուծության համաձայն, որը հիմնված է ոլորտի առաջատար փորձագետների՝ ING Think, Capital Economist և Deloitte ընկերությունների կողմից կատարված հետազոտությունների վրա, 2026 թվականին համաշխարհային տնտեսության համար գլխավոր ռիսկը կապված կլինի «արհեստական ​​բանականության» (ԱԲ) ոլորտի զարգացման հետ։

Ընդհանուր առմամբ, արևմտյան փորձագետները կանխատեսում են, որ գնաճի ճնշումը շատ երկրներում կնվազի, ինչը կարող է ազդել նաև կենտրոնական բանկերի կողմից սահմանված տոկոսադրույքների վրա։ Այսպիսով, 2026 թվականին գնաճի ռիսկերը, որոնք այնքան ակնհայտ էին անցյալ տարի, այս անգամ շատ ավելի թույլ կլինեն։

ԱԲ-ի ազդեցությունը բազմակողմանի է։ Մի կողմից, այն կարող է զգալիորեն բարելավել արտադրողականությունը՝ դրական ազդեցություն ունենալով գնաճի վրա։ Սակայն, կարճաժամկետ հեռանկարում, ԱԲ-ի ենթակառուցվածքներում կատարվող խոշոր ներդրումները կարող են դուրս մղել այլ տնտեսական ոլորտներ, ստեղծելով անհավասարակշռություն։

Ֆինանսների միջազգային ինստիտուտի տվյալներով՝ 2025 թվականի երրորդ եռամսյակում համաշխարհային պարտքը հասել է գրեթե 346 տրիլիոն դոլարի։ Այս ցուցանիշը աճել է ավելի քան 26.4 տրիլիոն դոլարով անցյալ տարվա առաջին երեք եռամսյակների ընթացքում։ Այսպիսով, պարտքի և համախառն ներքին արդյունքի (ՀՆԱ) հարաբերակցությունը կազմել է 310%։

Պարտքի մակարդակը նոր ռեկորդային է հասել ինչպես զարգացած, այնպես էլ զարգացող երկրներում, հիմնականում կառավարությունների փոխառությունների պատճառով։ Որոշ զարգացած երկրներում բարձր պարտքը վկայում է լուրջ պարտքային ճգնաժամի մասին, իսկ զարգացող երկրներում՝ բարձր տոկոսադրույքների, փոխառության ծախսերի աճի և կապիտալի զուտ արտահոսքի մասին։

Բացի ԱԲ-ի և պարտքային ճնշումների ռիսկերից, գոյություն ունեն նաև այլ գլխավոր գործոններ, որոնք կարող են ազդել համաշխարհային տնտեսության վրա։

Միացյալ Նահանգների և Չինաստանի հարաբերությունները: Եթե երկու երկրների միջև լարվածությունը շարունակվի, կարող են սահմանվել ոչ սակագնային արգելքներ, որոնք կազդեն կիսահաղորդչային, ավտոմոբիլային և պաշտպանական ոլորտների վրա՝ բարձրացնելով գները և խթանելով գնաճը։
Նավթի գների անորոշություն: Աշխարհաքաղաքական լարվածության ֆոնին նավթի գների բարձրացումը կարող է դանդաղեցնել համաշխարհային տնտեսական աճը։ Ռուսական նավթի մատակարարումների կրճատումը, ԱՄՆ-ի և Վենեսուելայի միջև հարաբերությունների սրումը և Գազայում հրադադարի փխրունությունը նույնպես ավելացնում են ռիսկերը։
Ամերիկյան աշխատաշուկայի վիճակ: Եթե արտադրողականության ցուցանիշները շարունակեն թուլանալ, սպառողական ծախսերը կարող են նվազել, ինչը կհանգեցնի տնտեսական աճի դանդաղման։
Եվրոպական ճգնաժամ: Եվրոպայի պարտքային խնդիրները, հատկապես Ֆրանսիայի և Իտալիայի դեպքում, և պաշտպանական ծախսերի աճը կարող են սրել տնտեսական ճնշումները։
Չինաստանի անշարժ գույքի շուկայի դանդաղում: Այս ոլորտի անկումը կարող է հանգեցնել տնային տնտեսությունների հարստության անկման և նվազեցնել ներքին պահանջարկը։

Այս գործոնների համադրությունը կարող է ստեղծել անկանխատեսելի ռիսկեր, որոնք կարող են հանգեցնել նոր ֆինանսական ճգնաժամի և նույնիսկ աշխարհի նոր տնտեսական կարգի ձևավորման։

Երևանը սահադաշտ է դարձել, իսկ պատասխանատվությունը հրամցվում է քաղաքացուն

Այս տոնական օրերին Երևանի վարչական շրջանները զբաղված են ոչ թե քաղաքի անվտանգության ապահովմամբ, այլ քաղաքացիներին և փոքր բիզնեսին տուգանելով։ Թեև հարյուրավոր երևանցիներ սայթաքում են չմաքրված մայթերի վրա, ստանում մարմնական վնասվածքներ, կոտրվածքներ և հայտնվում հիվանդանոցներում, Երևանի քաղաքապետարանը շարունակում է անտեսել իր հիմնական պարտականությունը՝ հանրային անվտանգ միջավայր ապահովելը։

Ո՞ւր է նայում Երևանի քաղաքապետարանը, երբ ողջ քաղաքը վերածվել է մեծ սահադաշտի։ Ո՞ւր են քաղաքային ծառայությունները, որոնք պարտավոր էին ապահովել համընդհանուր, համակարգված ու անվտանգ մաքրում, ոչ թե ընտրողական վերահսկողություն։

Ճիշտ է, համատիրություններն ու տնտեսվարողները ևս պարտավորություններ ունեն, բայց պատասխանատվության առյուծի բաժինը կրում է Քաղաքապետարանը։ Քանի որ խոսքը ոչ թե սովորական կարգապահական խախտման, այլ հանրային անվտանգության խնդրի մասին է։

Երբ քաղաքային իշխանությունը չի կարողանում կազմակերպել քաղաքը ձմռանը, երբ մայթերը վտանգավոր են տարեցների, երեխաների ու հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար, տուգանքը դառնում է ոչ թե կարգապահության միջոց, այլ անգործության քողարկում։

Պարոնա՛յք պատասխանատուներ, քաղաքը չի կառավարում ծանուցումներով։ Քաղաքը կառավարվում է քաղաքական կամքով, հոգատարությամբ, աշխատանքով, արդյունավետ համակարգմամբ և պատասխանատվությամբ։ Երևանցիներից «մուռ» հանելու պրակտիկան շարունակվում է նոր տուգանքի տեսքով։

Այսպիսով, Երևանը շարունակում է մնալ սառույցի ու անպատասխանատու կառավարման մեջ, իսկ պատասխանատվությունը հրամցվում է տնտեսվարող քաղաքացուն։

Իմ հայտարարությունից հետո՝ Երևանի փողոցներում և հասարակական կյանքում ծավալվող իրադարձությունների մասին

Իմ նախորդ հայտարարությունից հետո, որտեղ ես, որպես «ամենավերջին սրիկա», ովքեր կասեն, թե եկեղեցին են քանդում, Երևանի փողոցներում և հասարակական կյանքում ծավալվում են մի շարք իրադարձություններ, որոնք խորապես անհանգստացնում են քաղաքի բնակիչներին։

Առաջինը՝ քաղաքային ծառայությունների կողմից իրականացվող մաքրման աշխատանքների կազմակերպումն է։ Պարտադիր պետք է ապահովվի համընդհանուր, համակարգված և անվտանգ մաքրում, սակայն փաստացի իրականացվում է ընտրողական վերահսկողություն։ Սա հանգեցնում է նոր տուգանքների և «մուռ» հանելու պրակտիկայի շարունակման, ինչը խախտում է քաղաքացիների իրավունքները և ստեղծում է անարդարության զգացում։

Երկրորդը՝ հասարակական կյանքում և մշակութային արժեհամակարգում ընթացող փոփոխությունների ուղղությունն է։ Այս պահին առաջանում է հիմնարար հարց՝ թե ինչու է Հայաստանի վարչախումբը, թվում է, կազմակերպում սեքսուալ հեղափոխություն, խթանում թմրամոլություն ու խաղամոլություն և պայքարում քրիստոնեական արժեհամակարգի դեմ։ Այս գործողությունները, որոնք թվում են անհամաչափ և հակասական, խորապես աճեցնում են հասարակության անվստահությունը և ստեղծում անհանգստության մթնոլորտ։

Երրորդը՝ միջազգային քաղաքականության և ԱՄՆ-ի ազդեցության հարցն է։ Ընդհանուր համատեքստում, եթե ԱՄՆ-ին հեշտությամբ հաջողվի մարսել Լատինական Ամերիկան, ապա նրա համար ոչինչ չի խանգարի կրկին մեծացնել իր ազդեցությունը Եվրոպայում, հետխորհրդային երկրներում կամ Թայվանի ուղղությամբ։ Այս համեմատությունը, թեև կարող է թվալ ավելորդ, բացահայտում է մի ավելի լայն պատկեր, որտեղ ներքին քաղաքական և սոցիալական փոփոխությունները կարող են ունենալ միջազգային հետևանքներ։

Վերջապես, ծավալվում են նաև այնպիսի գործողություններ, ինչպիսիք են «Ուղտերթի» անվան տակ Կճոյանի հետ Երևանի փողոցներում անցկացվող չափչփոխությունները, որոնք նպատակ ունեն մարդկանց նյարդերը խաղալու։ Այսպիսով, հասարակությունը գտնվում է ոչ միայն անհանգիստ, այլև անվստահության և անորոշության մթնոլորտում։

Երևանցիներից «մուռ» հանելու պրակտիկան շարունակվում է նոր տուգանքի տեսքով

Երևանի քաղաքապետարանը հրապարակել է նոր կարգավորում, որի նպատակն է բարելավել քաղաքի մաքրության մակարդակը։ Սակայն այս նոր կանոնները, որպես հետևանք, ստեղծում են լրացուցիչ ֆինանսական բեռնաչափեր քաղաքի բնակիչների և տնտեսվարողների համար։

Համաձայն նոր կանոնների՝ ցանկացած տնտեսվարող պարտավոր է իր օբյեկտի հարակից տարածքները մաքրել ձյան և սառույցի կուտակումներից։ Այս պարտավորությունն ընդգրկում է նաև բնակելի շենքերի մուտքերը և դրանց հարակից տարածքները, որոնք պետք է մաքրվեն համատիրությունների կողմից։ Կանոնների խախտման դեպքում տնտեսվարողները կենթարկվեն տուգանքի։

Այս նոր կարգավորումը կատարվում է այն պայմաններում, երբ հունվարի 1-ից նույնիսկ գույքահարկը 100%-ով թանկացել է, իսկ աղբահանության վճարը փոխվել է քմ-ով։ Քաղաքապետարանի կողմից ձնամաքրման աշխատանքների համար հատկացվել է միլիարդավոր դրամ, սակայն, ինչպես նշվում է, դրա դիմաց քաղաքի փողոցների և մայթերի մաքրության որակը զգալիորեն չի բարելավվել։

Երևանի ավագանու «Մայր Հայաստան» խմբակցության անդամ Գևորգ Ստեփանյանը իր ֆեյսբուքյան էջում հարցում է հանել քաղաքային ծառայությունների գործունեության վերաբերյալ՝ նշելով, որ նրանք պետք է ապահովեին համընդհանուր և համակարգված մաքրում, այլ ոչ թե ընտրողական վերահսկողություն։ Նա նաև հավելել է, որ քաղաքապետարանը պետք է իրենց պարտականությունները կատարի, այլ ոչ թե սպասի քաղաքացիների բողոքներին։

Այս իրավիճակը, որը նկարագրվում է որպես «Երևանցիներից «մուռ» հանելու պրակտիկա», ցույց է տալիս, որ քաղաքի ղեկավարության կողմից իրականացվող քաղաքականությունները, որոնք նախատեսված են որպես լուծում, հաճախ դառնում են լրացուցիչ խնդիրներ և բեռնաչափեր քաղաքի բնակիչների համար։